امام حسین(علیه السلام) کشتی نجات بشر است

امام حسین(علیه السلام) کشتی نجات بشر است

امام حسین(علیه السلام) کشتی نجات بشر  است

امام حسین(علیه السلام) دغدغه دین داشت و در این راه نیز به شهادت رسید.

امام حسین(علیه السلام) به خاطر پاسداری از دین از فرزندان و جان و مال خود گذشت، افزود: در راه دین باید از جان و ثروت خود بگذاریم تا به ارزش های اسلامی صدمه ای نرسد.

امام حسین(علیه السلام) کشتی نجات بشر و مشعل فروزان هدایت هستند، این امام همام با ایستادگی در برابر ظلم و ستم دشمنان، توانستند پرچم اسلام را به اهتزار درآورند.

امام حسین (علیه السلام) یکی از شخصیت هایی هستند که نقشی اساسی در تاریخ اسلام و رشد اسلام داشتند.

امام حسین( علیه السلام) با خانواده خود مهربان و صمیمی بود و ما نیز باید اینگونه باشیم.

سومین پیشوای شیعیان جهان، امام حسین(علیه السلام) در سوم شعبان سال چهارم هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود و در سال های بعد با قیامی سرنوشت ساز، آموزگار آزادگی و شجاعت نام گرفت و این گونه به جامعه اسلامی حیاتی تازه بخشید.

امام حسین(علیه السلام) دارای لقب هایی همچون «سیدالشهدا، الشهید السعید، الامام الثالث، رشید، طیّب، وفیّ، مبارک، سبط، تابع لمرضاه الله و الدلیل علی ذات الله» است و کنیه ایشان «ابوعلی» است.

سید و سالار  شهیدان در دوره کودکی از وجود پرمهر حضرت محمد(صلی الله علیه و آله و سلم) کسب فیض کرد و پس از رحلت پیامبر گرامی اسلام و حضرت فاطمه زهرا (سلام الله علیها) به مدت ۳۰ سال از سرچشمه دانش بی‌پایان پدر بزرگوار خویش، امام علی(علیه السلام) بهره مند شد. ایشان در تمامی دوران سخت امامت نخستین پیشوای شیعیان، یار و یاور پدر بود و پس از شهادت آن امام بزرگوار، به مدت ۱۰ سال در کنار امام حسن(علیه السلام) در راه پیشبرد اهداف اسلامی گام های مهمی برداشت.

هنگامی که امام حسن مجتبی(علیه السلام) به شهادت رسید، اراده پروردگار بر این امر قرار گرفت تا امام حسین(علیه السلام) رهبر و پیشوای مسلمانان باشد، بنابراین این رسالت سنگین را امام(علیه السلام) برای هدایت مردم و اجرای عدالت راستین به مدت ۱۱ سال برعهده گرفت. روزگار امامت ایشان همزمان با حکومت بنی امیه بود، خاندانی که به منظور ویران ساختن پایه های جامعه اسلامی از هیچ تلاشی فروگذاری نمی‌کردند و با حاکمانی چون معاویه و یزید سبب انحراف از اصول و موازین اسلام می‌شدند.

هنگامی که یزید بن معاویه به خلافت رسید، در نخستین اقدام، خود را امیرمومنان دانست و برای محکم کردن پایه های سلطنت خویش با فرستادن پیام به تمامی سرزمین های اسلامی، آنان را به بیعت با خویش فراخواند و علاوه بر آن خواهان بیعت امام حسین(علیه السلام) با خود شد، اما ایشان حاضر به بیعت با یزید نشد و مخالفت خویش را اعلام کرد.

سرور و سالار شهیدان در این زمان از طرف مردم کوفه به این شهر دعوت شد و امام(علیه السلام) تصمیم گرفت تا مسلم بن عقیل را به عنوان نماینده خود به منظور بررسی شرایط به آن دیار بفرستد. ایشان پس از شنیدن خبر استقبال مردم کوفه از نماینده خویش؛ به همراه خانواده و یاران به طرف این شهر حرکت کرد و در میانه راه در صحرای کربلا ساکن شد اما در این هنگامه یزید دستور داد تا عبیدالله بن زیاد از نزدیکان وی راهی کوفه و مانع بیعت مردم با مسلم بن عقیل شود. او توانست با تهدید مردم، از انجام دادن این امر جلوگیری کند و نماینده امام(علیه السلام) را به شهادت برساند، سپس به بهانه گرفتن بیعت از سومین امام شیعیان لشگرکشی بزرگی را به طرف کربلا انجام دهد.

هنگامی که عبیدالله بن زیاد به همراه لشگریان خود به کربلا رسید، در نخستین اقدام، امام حسین(علیه السلام) و یاران ایشان را محاصره کرد تا بتواند از آن بزرگوار بیعت بگیرد اما امام حسین(علیه السلام) چنین عملی را انجام نداد و تلاش کرد تا برای حفظ ارزش های اسلامی و نهادینه کردن آن در میان مسلمانان، قیام تاریخی و حماسی خویش را آغاز کند و به نبرد با دشمنان اسلام بپردازد، در این مسیر ایشان با یاری تمامی پیروان خود به پیکار با ستمگران زمانه پرداخت و سرانجام در راه دفاع از ارزش های اسلام در دهمین روز از ماه محرم سال ۶۱ هجری قمری به شهادت رسید.

تبیان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *