سرپیچی فرزندم از دستورات دینی

سرپیچی فرزندم از دستورات دینی

سوال: فرزندی دارم که در سن بلوغ است و گاهی مطابق میل خانواده رفتار نمی کند و از دستورات دینی سرپیچی می کند. چگونه او را طبق تعالیم اسلامی تربیتش کنیم؟

والدین باید ضمن اینکه خود در عمل نکات تربیتی را رعایت میکنند و الگوی عملی می شوند و ضمن اینکه دعای همیشگی برای عاقبت به خیری و هدایت فرزندان داشته باشند، آنان را با معارف اخلاقی و اعتقادی دین بیشتر آشنا کنند.

می توانید خود با مطالعه  اخلاقیات و مباحث معاد و بیان آن برای فرزند و یا قرار دادن کتاب مناسب در اختیار ایشان و کمک به ایشان در فهم مطالب آن موثر باشید در این راستا کتب: معاد/ شهید دستغیب – سرای دیگر، گناهان کبیره، داستانهای شگفت/ شهید دستغیب – منازل الاخره ( داستانهایی از سفر آخرت) /محدث قمی (حاج شیخ عباس قمی)-  بازگشت به خدا/ على اکبر ناصرى، بسیار مفید است.

والدین نباید نوجوانان و جوانان را با اعمال خود به عصیانگری وادار نمایند؛ زیرا روحیه عصیانگری و تمرُّد در آنها به شدت وجود دارد.  گاهی والدین از رفتار پرخاشگرانه فرزندان خود شکوه و شکایت می کنند، در حالی که نمی دانند که خود آنان محرک پرخاشگری جوانان خود می باشند؛ زیرا جوان بر اساس دارا بودن روحیه جوانی، در مقابل هر محرکی که برایش غیر منطقی جلوه کند، واکنش نشان می هد.

یکی از نابسامانی های دوران نوجوانی، داشتن حالت لجاجت می باشد. این ویژگی ناهنجار، در بعضی از نوجوانان قابل مشاهده می باشد. انگیزه لجاجت هم، مانند انگیزه پرخاشگری، در رفتار خود والدین نهفته است. وقتی نصیحت گویی والدین، رنگ ملامت به خود می گیرد سبب می شود که نوجوان در مقابل این عمل واکنش نشان دهد. باید توجه داشت که نصیحت گویی بیش از حد، آن هم در حضور دیگران می تواند شخصیت آنان را سرکوب و خدشه دار نماید.

خانه و خانواده خوب و سالم از دیدگاه کودکان و نوجوان :

۱٫ کودک در خانواده مورد پذیرش و توجه باشد و خود نیز به خوبی از آن آگاه باشد.

۲٫ از آزادی متناسب با سن و نیازهای خود در چهار چوب ضوابط اخلاقی و تربیتی متعادل برخوردار باشد.

۳٫ نسبت به پدر و مادر و دیگر اعضای خانواده احساس تعلق و پیوستگی کند و خود را بخش مهمی از شبکه خانوادگی به حساب آورد.

۴٫ به او مسئولیت های متناسب با سن و تواناییش داده شود.

۵٫ افکارش را بتواند با والدین خود در میان بگذارد و درخواست های خود را واضح و روشن بیان کند و از تجربه و تبادل نظر والدین بهره مند گردد.

۶٫ به کودکان برای همکاری فرصت دهید؛ و در صورت انجام دستور از آن ها تشکر کنید.

۷٫ حداقل در پاره ای از تصمیمات، دخالت داشته باشد.

۸٫ اشتباهات و خطاهای آنان را بدون تنبیه و تمسخر اصلاح کنند.

۹٫ پدر و مادر، خود، الگوی عملی همه آن چیزهایی باشند که به فرزندانشان می گویند و از آنان انتظار دارند.

۱۰٫ پدر و مادر با رابطه گرم و صمیمانه فضای خانه را مطبوع سازند، به گونه ای که در آن، همه افراد همدیگر را دوست بدارند و به یکدیگر کمک کنند.

۱۱٫ پدر و مادر انتظارات و توقعات خود را از فرزندانشان، متناسب با سن و تجربه کودک از او بخواهند.

۱۲٫ پدر و مادر با تشویق و مهربانی، زمینه های اعتقادی و مذهبی را در آنان پرورش دهند.

۱۳٫ از آنجا که پاره ای از یادگیری ها به دلیل بی تجربگی و نا آگاهی کودک همیشه قرین با موفقیت نخواهد بود پدر و مادر سعی کنند بیشتر به موفقیت ها و پیشرفت های او تکیه کنند تا بر شکست ها و خطاهای او.

 

منبع:تبیان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *