چهار آفت دست یابی به موفقیت

چهار آفت دست یابی به موفقیت

چهار آفت دست یابی به موفقیت

افراد ناموفق از یک بیماری فکری که اندیشه های آنان را سرکوب می کند، رنج می برند. ما نام «عذر تراشی» را بر این بیماری می گذاریم. همه افراد ناموفق نوع پیشرفته این بیماری و بیشتر افراد «متوسط» دست کم نوع خفیف آن را دارند. چهار صورت بهانه تراشی شامل این مواردند:

 

۱) برای موفق بودن باید باهوش بود:

بیشتر ما آدم ها در ارتباط با مسأله هوش و استعداد مرتکب دو اشتباه اساسی می شویم. هوش و استعداد خود را دست کم می گیریم و درباره هوش و استعداد دیگران اغراق می کنیم.
به دلیل این دو اشتباه، بیشتر مردم توانایی های خود را چندان جدی نمی گیرند. آنها توان رقابت بر سر فرصت های شغلی را از دست می دهند زیرا معتقدند آن کار «کله» می خواهد، غافل از آن که نفر دیگری از راه می رسد که پروای هوش ندارد و کار را می رباید. میزان هوش، مسأله تعیین کننده نیست بلکه شیوه استفاده از هوش، هر اندازه که باشد، شرایط موفقیت یا شکست شما را تعیین می کند. نگرشی که نسبت به هوش خود دارید، بسیار مهم تر ازمیزان هوش شماست. اجازه بدهید این جمله را به دلیل اهمیت آن تکرار کنیم: نگرشی که نسبت به هوش خود دارید، بسیار مهم تر از میزان هوش شماست. برای از میان بردن بهانه های فقدان هوش، این سه راه را آزمایش کنید. هیچ وقت خودتان را کم هوش و دیگران را باهوش تصور نکنید.
روزی چند بار به خود یادآوری کنید: «نگرش های من مهمتر از هوش من است. به یاد داشته باشید که توانایی فکر کردن با ارزش تر از توانایی حفظ کردن اطلاعات است.»

۲) من از سلامت کافی برخوردار نیستم:

ناخوشی به هزار شکل گوناگون به عنوان بهانه ای در توجیه ناتوانی در انجام خواسته ها، ناتوانی در پذیرش مسوولیت های سنگین، ناتوانی در کسب درآمد بیشتر و ناتوانی در موفقیت، مورد استفاده قرار می گیرد. میلیون ها میلیون انسان، گرفتار بیماری عذرتراشی هستند. ولی آیا معذورات آنها در بیشتر موارد موجه است؟ برای لحظه ای، تمام دوستان موفق خود را در نظر آورید که می توانستند از بیماری به عنوان بهانه ای استفاده کنند اما این کار را نکردند. پزشکان معتقدند که نمونه کاملی از فرد سالم به هیچ وجه وجود ندارد. همه افراد از لحاظ تندرستی دچار مشکلی هستند. بسیاری از آنها به طور کلی یا تا حدودی خود را تسلیم بهانه فقدان تندرستی می کنند اما انسان های کمال گرا هرگز چنین کاری نمی کنند. برای مقابله با این بهانه یعنی ادعای فقدان تندرستی لازم برای انجام کار راه حل های زیر را امتحان کنید: درباره بیماری خود صحبتی نکنید. نگران سلامت خود نباشید. از اینکه تا همین اندازه سالم و تندرست هستید، خوشحال باشید.

۳) آخر مورد من تفاوت دارد، بدشانسی ولم نمی کند:

کمتر روزی است که نشنوید آدمی مشکل خود را به «بد» اقبالی و موفقیت دیگری را به «خوش» اقبالی نسبت نداده باشد. با دو روش بر بهانه های نداشتن بخت و اقبال غلبه کنید. قانون علت و معلول را بپذیرید. خیال بافی نکنید. موفقیت از طریق ضوابط و تسلط بر اصولی که آن را تضمین می کنند، حاصل می شود. برای به دست آوردن ترفیع در کار، موفقیت و سایر موهبت های زندگی، روی بخت و اقبال حساب نکنید. در عوض بر تقویت قابلیت هایی تمرکز کنید، که موجب موفقیت شما می شود.

۴) بی فایده است،… دیگر پیر شده ام (یا هنوز خیلی جوانم):

حتما از صدها نفر که در سنین گوناگون هستند، شنیده اید که در توجیه کارایی نه چندان خوب خود در زندگی، می گویند: «برای شروع کردن دیگر پیر شده ام یا اینکه هنوزخیلی جوانم. نمی توانم به دلیل محدودیت های سن خود، کارهای مورد علاقه ام را شروع کنم.
واقعا عجیب و تأسف آور است که کمتر آدمی احساس می کند هم گام با «سن واقعی» خود در زندگی پیش می رود. این بهانه، هزاران انسان را از فرصت های حقیقی محروم کرده است. آنان تصور می کنند که سن شان مناسب نیست، از این رو به خود زحمت آزمودن نیز نمی دهند. با درمان عذرتراشی های سن فرصت هایی را که فکر می کردید برای همیشه از شما گرفته شده است، به دست آورید.
به اختصار، راه حل های عذرتراشی مربوط سن به قرار زیر است: به سن کنونی خود خوش بینانه نظر کنید. حساب کنید که برای سازندگی و فعالیت هنوز چه مقدار فرصت باقی است. به یاد داشته باشید که افراد ۳۰ ساله هنوز ۸۰ درصد از زندگی فعال شان را پیش رو دارند و ۵۰ ساله ها هنوز چهل درصد – یا بهترین چهل درصد عمرشان را برای استفاده از فرصت ها در اختیار دارند. زندگی در عمل طولانی تر از آن است که بیشتر مردم تصور می کنند. فرصت های آینده را به انجام کارهایی که واقعا می خواهید انجام بدهید، اختصاص دهید.

 

منبع:اکاایران

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *